Zamek Limassol

Zamek Limassol znajduje się na zachodnim końcu wybrzeża, u wejścia do starego portu, w obrębie starego miasta Limassol. Pierwotnie zamek stał nad brzegiem morza obok rzeki Garyllis, ale rzeka zmieniła swój bieg w XVI wieku i jest obecnie 100 metrów dalej na zachód.

Oryginalny zamek został wzniesiony przez Guy de Lusignan w 1193 roku na terenie, na którym wcześniej stała forteca z bizantyjska. Podczas wykopalisk w Zamku odkryto marmurowe podium pochodzące z wczesnochrześcijańskiej bazyliki i podłogę pochodzące z X lub XI wieku. W obszar starego zamku, jeszcze w XII wieku włączony był starożytny Kościół St.George, gdzie Ryszard Lwie Serce, król Anglii zawarł swoje małżeństwo z księżniczką Berengaria z Nawarre w 1191.

W 1228 roku cesarz rzymski Fryderyk II przybył do Limassol, przejął miasto, a zamek był wykorzystywany jako więzienie dla zakładników. W 1308 zamek został przekazany w zarządzanie templariuszom. Pod koniec XIV wieku Genueńczycy zdobyli zamek i spalili miasto Limassol. Zamek został na tyle uszkodzony, że wymagał całkowitej przebudowy i odbudowy wnętrz.

W 1413 zamek przetrwał pierwszy atak Mameluków. Podczas trzęsienia ziemi w następnych latach struktura została poważne naruszona, co doprowadziło w efekcie do zdobycia zamku w 1425 roku przez Mameluków, podczas drugiego ataku na miasto. Obszerna rekonstrukcja następnie odbyła się na początku XVI wieku. W okresie bezpośredniego zagrożenia najazdem tureckim, zamek w Limassol został nie tylko naprawiony, ale ogromnie wzmocniony, aby wytrzymać ewentualny atak najeźdźców.

Turcy podbili Cypr w 1576 roku, a pozostałości zamku włączono do nowych fortyfikacji tureckich. Podziemne komory i pierwsze piętro zostało przekształcone na więzienie i aż do 1950 roku zamek pełnił właśnie taką funkcję. Od 1950 roku po dokonaniu licznych prac konserwacyjnych Zamek Limassol był wykorzystywany jako muzeum archeologiczne. W dniu 28 marca 1987 r. po kolejnej renowacji i konserwacji Zamek Limassol stał się Średniowiecznym Muzeum Cypru. Prezentowane są w nim eksponaty datowane od IV do XIX wieku, takie jak przedmioty z brązu, złota czy srebra, kolekcja monet antycznych, średniowieczna ceramika z Włoch, dzieła sztuki islamskiej czy wystawa broni.

Muzeum Cypru

Muzeum Cypru (znane również jako Cypryjskie Muzeum Archeologiczne) jest najstarszym i największym tego typu obiektem muzealnym na Cyprze. Położone w centrum Nikozji posiada najbardziej obszerną kolekcję starożytności cypryjskich na świecie. Eksponaty zostały odkryte podczas licznych prac wykopaliskowych prowadzonych na obszarze wyspy.

Muzeum Cypru zostało założone w 1882 roku jeszcze za czasów kolonii brytyjskiej, na prośbę ludności cypryjskiej. Petycja została przedłożona przez delegację składającą się z przedstawicieli religii chrześcijańskiej i muzułmańskiej. Głównym czynnikiem takiego działania było kilka nielegalnych wykopalisk i przemycenie zabytków poza wyspę. Największe zbiory zostały wywiezione kilka lat wcześniej przez ambasadora Stanów Zjednoczonych, który przemycił ponad 3500 eksponatów, z czego okazało się, że większość uległa zniszczeniu podczas transportu.

Początkowo muzeum było finansowane przez prywatnych darczyńców i mieściło się w rządowych biurach. Do własnych pomieszczeń zostało przeniesione w 1889, w obręb średniowiecznych murów miasta. Budowa obecnego budynku rozpoczęła się w 1908 roku, który został zaprojektowany przez architekta N. Balanos z Towarzystwa Archeologicznego w Atenach. W 1961 roku ukończono drugą część galerii, magazynów i biur.

Wkrótce po jego powstania, muzeum zaczęło otrzymywać liczne przedmioty z przeprowadzanych na wyspie wykopalisk, głównie przez ekspedycje brytyjskie i europejskie. Zbiory Muzeum zostały znacznie rozszerzone przez pierwsze przeprowadzone na dużą skalę systematyczne prace wykopaliskowe, które prowadziła szwedzka ekspedycja pomiędzy 1927 i 1931 pod kierunkiem prof. Einar Gjerstad.

Dziś Muzeum Cypru posiada swoje liczne oddziały regionalne, do których została przekazana część kolekcji. Muzeum składa się z czternastu sal otaczających plac centralny, który obejmuje pomocnicze biura, bibliotekę, magazyny i laboratoria. Ekspozycje sobie prezentowane w sposób chronologiczny i tematyczny począwszy od okresu neolitu, a kończąc na czasach rzymskich.

Mevlevi Tekke

Mevlevi Tekke to małe muzeum znajduje się w obrębie murów miejskich Nikozji w pobliżu Bramy Kyrenia, na głównej ulicy prowadzącej do Placu Sarayönü Square. Wyróżnia się w architekturze swymi sześcioma kopułami wieńczącymi prostokątny budynek. Został zbudowany pod koniec XVI wieku przez Arap Ahmet Pasa po podboju wyspy przez Turków. Dowódcy armii tureckiej, Lala Mustafa Pasha, Arap Ahmet Pasha, pierwsi kadi i muftu wyspy byli członkami zakonu Mevlevi (zakon derwiszów, założony przez Mevlana Jalaladdin Rumi, zwany jest także jako “wirujący derwisze”). W budynku znajdują się groby i semahane ( dom spotkań Derwiszów w celu odprawiania modłów i wirujących tańców).

Od samego początku budynek znany był jako Mevlevi Tekke, gdzie muzułmańska sekta religijna wykorzystywała go do odbywania ceremonialnych tańców pod wodzą szejka. Taka funkcję budynek utrzymywał przez kilkaset lat, aż do 1930 roku. Do dzisiaj wspaniale zachował się parkiet, na którym odbywały się rytualne tańce.
W szklanych gablotach można podziwiać stroje tancerzy i ich instrumentów muzycznych. Tańczący Derwisze były islamskim odpowiednikiem chrześcijańskich braci zakonnych, a ich tańce były często opisywane w starych przewodniki po Cyprze. Innymi eksponatami w muzeum są rękopisy Koranu i ręcznie pisane akta sądowe sięgające l590. Również można oglądać cypryjskie stroje tureckie i naczynia do gotowania z chłopskich domów – w pewnym sensie stanowi muzeum ludowe.
W budynku główny korytarz prowadzi do grobów pięciu kolejnych szejków, którzy byli przywódcami tańczących Derwiszów od XVII wieku.

Na zewnątrz, na dziedzińcu, jest wiele marmurowych nagrobków z okresu imperium otomańskiego i fragmenty kolumn rzymskich budowli. Stare przewodniki wspominają, że był tu kiedyś duży marmurowy sarkofag gubernatora weneckiego, Augusto Canali, który zmarł w 1531 roku, ale obecnie już go tu nie ma.